ช่องทางค้าส่งอยู่บนเพจและหน้าร้าน ไม่ใช่บนหน้าเว็บองค์กร

คำค้นหาเชิงการค้า 17,880 ครั้งต่อเดือน

คำที่มีน้ำหนักที่สุดในกลุ่มนี้พูดถึงการค้าส่งตรง ๆ: «ร้าน ขายส่ง ขนม» ราว 3,600 ครั้งต่อเดือน «ขายส่ง ขนม» ราว 1,600 และ «ขนม ขายส่ง» ราว 1,300 คนที่พิมพ์คำเหล่านี้ไม่ได้หาของกินหนึ่งชิ้น เขากำลังหาแหล่งของ

เทียบกับยอดรวม 238,140 ครั้งต่อเดือน ของทั้งชุดคำแล้ว กลุ่มเชิงการค้า 17,880 เป็นสัดส่วนที่เล็กกว่ามาก นั่นเป็นเรื่องปกติ ผู้บริโภคค้นหามากกว่าผู้ซื้อเชิงการค้าเสมอ สิ่งที่ต้องดูจึงไม่ใช่ขนาดของตัวเลข แต่เป็นว่าตัวเลขนั้นพาไปเจอใคร

อีกอย่างที่เห็นได้จากชุดคำคือ ความต้องการเดียวกันถูกพิมพ์ออกมาสามแบบ «ร้าน ขายส่ง ขนม» «ขายส่ง ขนม» และ «ขนม ขายส่ง» มาจากผู้ซื้อกลุ่มเดียวกัน ต่างกันแค่ลำดับคำ ทั้งสามรวมกันเป็นแกนของกลุ่มเชิงการค้า และไม่มีคำใดคำเดียวที่ครอบคลุมกลุ่มนี้ได้ทั้งหมด สิ่งที่ต้องเลือกจึงไม่ใช่คำ แต่เป็นช่องทางที่คำเหล่านั้นพาไปถึง

สิ่งที่อยู่จริงในหน้าผลการค้นหา

เมื่อค้นคำว่าร้านขายส่งขนม สิ่งที่ขึ้นมาในหน้าแรกคือเพจเฟซบุ๊กหลายเพจ กระทู้ในเว็บบอร์ดไทย แอปโซเชียลคอมเมิร์ซ และหน้าร้านบนมาร์เก็ตเพลส หนึ่งในผลลัพธ์คือคลังสินค้าขนมนำเข้าที่ประกาศอย่างเปิดเผยว่าขายปลีก ขายส่ง และรับตัวแทนจำหน่าย เว็บไซต์บริษัทแบบที่ผู้ส่งออกคุ้นเคยแทบไม่ปรากฏ

ความหมายในทางปฏิบัติมีข้อเดียว: การค้าส่งที่นี่ไม่ได้นั่งอยู่บนหน้าเว็บองค์กร แต่อยู่บนเพจ หน้าร้าน และเว็บบอร์ด การติดต่อที่ออกแบบมาเพื่อยิงเข้ากล่องจดหมายของบริษัทเท่านั้นจะพลาดช่องทางส่วนใหญ่ไป ไม่ใช่เพราะข้อความไม่ดี แต่เพราะยิงผิดที่

ผลลัพธ์รายการคลังสินค้าขนมนำเข้ามีรายละเอียดที่ควรอ่านซ้ำ ความต้องการหาซัพพลายเออร์ถูกประกาศไว้บนหน้าร้านนั้นเอง ไม่ได้ซ่อนอยู่ในฐานข้อมูลรายชื่อบริษัท ผู้ส่งออกที่อ่านหน้าผลการค้นหาเหมือนอ่านรายชื่อผู้ซื้อจะเห็นสัญญาณแบบนี้ เร็วกว่าคนที่มองหาเฉพาะโดเมนของบริษัท

«ขนมตุรกี» เป็นคำของนักท่องเที่ยว

คำว่า «ขนม ตุรกี» มีราว 880 ครั้งต่อเดือน ซึ่งไม่น้อยสำหรับคำเฉพาะขนาดนี้ แต่หน้าผลการค้นหาเต็มไปด้วยเนื้อหาการท่องเที่ยว กับร้านค้าออนไลน์ที่ทำหน้าภาษาไทยไว้แล้ว คำนี้จึงเป็นคำของคนที่เพิ่งกลับจากทริป ไม่ใช่คำของคนที่กำลังหาซัพพลายเออร์

ในทางกลับกัน «ช็อกโกแลต ดูไบ» มีราว 9,900 ครั้งต่อเดือน นี่คือแรงดึงจากฝั่งผู้บริโภคที่ชั้นวางมองเห็นอยู่แล้ว ประโยชน์ของมันสำหรับผู้นำเข้าไม่ใช่การไล่ตามกระแส แต่คือการรู้ว่าสินค้าตัวไหนในรายการจะอธิบายให้ร้านค้าปลายทางเข้าใจได้เร็วที่สุด

ชั้นผู้ซื้อที่ไม่ได้ซื้อของขึ้นชั้นวาง

อีกกลุ่มที่โผล่ขึ้นมาชัดในข้อมูลคือ วัตถุดิบเบเกอรี่ คำในกลุ่มนี้รวมกันอยู่ที่ราว 1,900 + 1,300 + 720 + 720 ครั้งต่อเดือน เป็นกลุ่มที่ใหญ่พอจะนับเป็นช่องทางแยก ไม่ใช่เศษของกลุ่มขายส่ง

ผู้ซื้อกลุ่มนี้ซื้อส่วนประกอบ ไม่ใช่บรรจุภัณฑ์สำหรับผู้บริโภค สิ่งที่เข้ากับชั้นนี้ได้ตรง ๆ คือคาดายิฟในฐานะส่วนประกอบ สเปรดพิสตาชิโอในขนาดสำหรับงานครัวเชิงพาณิชย์ และสินค้าเคลือบสำหรับงานตกแต่ง คำถามแรกของเขาไม่ใช่กล่องหน้าตาแบบไหน แต่เป็นข้อกำหนดของผู้ผลิตและรูปแบบบรรจุ

การติดต่อครั้งแรกจึงหน้าตาต่างออกไป

เมื่อช่องทางอยู่บนเพจและหน้าร้าน การเปิดบทสนทนาที่ได้ผลคือการเปิดด้วยของ ไม่ใช่เปิดด้วยการแนะนำบริษัท รายการสินค้าพร้อมปริมาณคร่าว ๆ อ่านง่ายกว่าประวัติองค์กร และตอบได้เร็วกว่าในกล่องข้อความ

สิ่งที่เราขอในรอบแรกจึงสั้น: รายการสินค้าพร้อมจำนวนโดยประมาณต่อรายการ ภาษาของฉลาก เดือนที่ต้องการให้สินค้าถึง และท่าเรือปลายทาง จากนั้นภายในสองวันทำการคุณจะได้ใบเสนอราคาเป็นลายลักษณ์อักษร: ราคาหน้าโรงงานต่อรายการ ขนาดลัง แผนการจัดพาเลท และระยะเวลาผลิตและส่งมอบของผู้ผลิตแต่ละราย

การเปิดด้วยของยังมีข้อได้เปรียบอีกข้อในตลาดนี้ ในหมวดขนมหวานจากน้ำตาล ตุรกีอยู่ อันดับที่ 4 ของตารางนำเข้าไทยด้วยส่วนแบ่ง 5.84% พิกัดนี้จึงผ่านพิธีการที่นี่อยู่แล้ว บทสนทนารอบแรกไม่ต้องเริ่มจาก การอธิบายว่าสินค้าประเภทนี้นำเข้าได้หรือไม่ แต่เริ่มจากรายการและปริมาณได้เลย